Kees de Gruiter, Rotterdam

'Rotterdam is gek geworden!' Dat tekende een RD journalist op uit mijn mond tijdens de uitslagenavond van de gemeenteraadsverkiezingen van 2002 van het Rotterdamse stadhuis. De uitspraak kwam in het boek van Ronald Sørensen terecht en vorige week werd ik er aan herinnerd door Carel van der Velden die een stuk voor het Rotterdams Dagblad voorbereidde.

Decennialang had Rotterdam trouw op de PvdA gestemd en decennialang beloofden de regerende partijen in verkiezingstijd dingen die ze vervolgens niet waarmaakten, en plots sloeg de vlam in de pan. Rotterdam was het eens met Pim Fortuyn die zei: Jullie kunnen het niet; jullie maken niets klaar. Laat mij maar eens aan de knoppen zitten. En hij had gelijk.

De Europese Centrale Bank heeft honderden miljarden beschikbaar gesteld in de vorm van leningen aan de Europese banken. Deze keer klotste het geld direct weer terug van de banken die extra kapitaal wel konden gebruiken naar de vijver van de ECB omdat het uitzetten in de markt risico’s met zich meebrengt. Maar wat was er gebeurd als bijna een biljard euro in een paar weken door de markt was geabsorbeerd?

Ik heb er geen bewijs voor, maar de logica zegt mij dat een plotseling aanbod van veel geld het systeem kan verstoren. Toen de China Investment Corporation besloot zevenhonderd miljard van hun Sovereign Wealth Fund via Amerikaanse banken in de VS te investeren, hadden de banken plots veel geld dat ze aan het werk moesten zetten. De normen voor hypotheken werden verlaagd zodat je met een wankel onderpand een huis kon kopen. Die werden als hete aardappelen verpakt in bundels die niet terugklotsten naar China maar met een spoor van vernietiging de wereld in.